“Omdat er maar één nee is en wel honderd soorten van ja. Zoals een deur maar op één manier dicht kan zijn, maar op eindeloos veel wijzen, van kier tot wagenwijd, open.”

[…]

‘Inzicht is de enige vergiffenis, bedenk ik, die je kunt bereiken.’

[…]

‘Misschien is het allemaal waar. Misschien had niets een betekenis, had alles net zo goed anders kunnen gaan. Zijn het maar lijnen die ik trek van de ene gebeurtenis naar de andere om de zin ervan te begrijpen.’

[…]

Er is één stukje van ons lichaam waar we maar met moeite zelf bij kunnen, het is de achterkant van ons hart.

[…]

Schrijven is een plek voor jezelf vinden.

[…]

Normaal is het ideaal van de succeslozen.

[…]

Zonder de gedachte aan de dood [valt] in de mens niets te ontdekken. Het mysterie van de dood staat boven alles.

[…]

In het raamwerk van prikkels en hun uitwerkingen, van juichen tot zelfmoord plegen, schaart licht zich beslist in de rij van invloeden die ik als boven nul zou willen aanmerken.

[…]

‘Maar al dacht en peinsde ik erover, het hoorde allemaal bij de soort verbazing die je als kind ontwikkelt als onderdeel van je behoefte de wereld te leren kennen. Zoals je wel kunt nadenken over de handelingen en aktes op een toneel, maar niet per se over het verschijnsel ’toneel’ of ‘akte’ zelf.’

[…]

‘Durven is even je evenwicht verliezen, niet durven is jezelf verliezen.’

[…]