uit Verzamelde gedichten, Van Oorschot, 1991
opgenomen in de bloemlezing Je bent mijn liefste woord (Anne Vegter), Querido, 2025
de lagen die om mij zijn afgezet
vol van fossielen die ik ooit zag spelen
zo weinig van mij dat nog niet gevangen was
uitkeek over steeds vreemder wereld
dooi breekt de schotsen om mij los
de steun van het verleden
(zo lang al steunde ik op de dood)
vervalt
pijn om de vrijgekomen naaktheid
die ik koester
teken van leven